Om mani padme hum

Om mani padme hum 

* vervolg recensie cd's 2006 * 

De Om mani padme hum is voor mij de heftigste mantra tot nu toe. Deze uitvoering van de overbekende mantra nodigt je echt uit om mee op reis te gaan naar je diepste diepte, naar de kern van je wezen.

Het is een pelgrimstocht, zo prachtig beschreven in de begeleidende tekst van Anandajay. Het voelt werkelijk zo aan. Door onze dagelijkse routine en gewoontes heen klinkt heel in de verte de stem van onze ziel. Ze roept ons. Horen wij haar? Nemen we de tijd om naar haar toe te gaan of is er de neiging om toch nog in de dagelijkse herhaling te blijven hangen? Toch is haar roep en het verlangen dat ze daarbij raakt te groot om te weerstaan en we gaan op pad.
Ook hier doet de intro het voorbereidende werk om het verlangen in ons los te trillen. De tampura trilt iedere cel al weer wat losser, zodat er ruimte ontstaat om deze mantra in alles toe te laten. De violen zwellen aan en gaan ons meenemen als een golf naar …. Het nodigt uit om alles los te laten, alles achter je te laten en helemaal zonder ballast van verleden, bezigheden of banden op weg te gaan.

Om namaha een groet aan het diepste wat ons roept en drijft. Het is een ja tegen het licht, tegen de ziel, Ja, ik kom naar je toe. Ja, ik wil bij je zijn. Ja, wat verlang ik er naar om met je samen te zijn. Geen idee wat het gaat brengen, waar het me naar toe zal brengen, maar ja, ja ik kom. De reis begint. De aanvang is licht, met een zwierige tred in een liefelijk landschap gecreëerd door de violen en de gitaar gaat het avontuur van start. Ook in alleen de muziek hoor je de woorden nog klinken. De violen ondersteunen, versterken het verlangen om door te gaan.

Om, om. De omgeving wordt onbekender, wellicht wat eenzamer, minder uitnodigend en vriendelijker. De stem van de ziel leidt ons als het ware door het donkere bos van bewustwording, zelfkennis en verleiding. Ja, het verlangen is groot, ook al horen we de ziel niet steeds roepen, we draaien niet om. De weg is misschien minder aantrekkelijk, steiler en rotssiger, toch is er iets geraakt wat ons nu drijft.

Als de violen dan weer met ons alleen zijn wordt het duidelijk hoe groot de pijn van het afgescheiden zijn van de ziel, van God eigenlijk is. Door deze pijn, door deze tranen heen nemen de drums ons mee om verder onze reis te vervolgen. De mantra wordt indringender gezongen. Het licht in de verte wordt duidelijk, ze wacht met open armen op ons om ons te ontvangen, ze zingt ons een welkom toe.
Het is prachtig hoe het steeds aanvoelt als omhoog gaan naar de ziel zoals je een berg beklimt en tegelijkertijd als afdalen in de ziel alsof je steeds dieper de aarde ingaat.

De weg is nog lang, rustig en gestaag met een innerlijke gedrevenheid gaan we door. Af en toe kijken we op van onze weg en zien we het licht in de verte ons uitnodigen om naar haar toe te komen. Het licht is blij dat we dichterbij komen. Onze ziel verheugt zich op het samen komen/zijn.

Het muzikale intermezzo geeft weer de ruimte om het gevoel toe te laten hoe het is om alles wat ons vertrouwt is los te laten en het onbekende tegemoet te gaan. De pijn en het verdriet krijgen hier de kans om gevoeld, ervaren te worden en ook om op te lossen.

Dan start er weer een volgend traject: onze zielsverwanten voegen zich bij ons. Het blijkt dat we de reis niet alleen hoeven te maken, met elkaar vervolgen we het pad naar de ziel. De roep klinkt duidelijker en helderder dan ooit.
Ze begeleidt het laatste gedeelte naar haar toe. Het gevoel wat Anandajay dan in de mantra legt is zo ontroerend, daar zijn geen woorden voor. Dit maakt de mantra zo heftig, dat ik wel eens bang ben om het alleen te luisteren. Maar komt dit stuk dan voel ik ook weer hoe diep de verbondenheid met elkaar is. Hoe groot de devotie, de aanraking is. Hoe eenzaam, leeg en donker het leven is zonder de ziel, hoe ik er naar verlang om altijd met mijn ziel verbonden te leven. Anandajay bezingt de schoonheid van het leven in zijn diepste essentie.  Hij neemt ons mee naar ongekende hoogte, naar een peilloze diepte.
De klank van de gebedsbel houdt ons nog net bij elkaar: de ervaarder en het gevoel. Zonder die klank zou ik volledig oplossen in het gevoel.

Het afscheid is korter, veel korter dan de weg er naar toe. Maar wellicht is het zo dat eenmaal zo intens gevoeld het nooit meer helemaal weg is. Dat ver weg heel dichtbij blijkt te zijn, zoals heel hoog ook heel diep is.

Geniet van deze reis. Laat het je meenemen zonder enige reserve of afstandelijkheid. Het is oké. Voel hoe Anandajay je de hand reikt tijdens het zingen, hoe je juist in het laatste stuk echt niet alleen bent. Hoe prachtig het is om juist hierin elkaar te ontmoeten en samen te zijn.